Zdecydowałem się na założenie bloga ponieważ nie jestem w stanie dzwonić do Was i opowiadać o tym co się u nas dzieje. Wiem, że się martwicie, więc chcę abyście byli na bieżąco. Tak będzie najprościej.

Dziś mija tydzień od chwili kiedy się wszystko zaczęło…

Moi drodzy.

Nie mam nawet możliwości opowiedzieć Wam co wydarzyło się w tych ostatnich dniach w życiu naszej rodziny. Zdaje sobie sprawę, ze każdy przeżywa chorobę Tobiaszka w inny sposób. Chcę podzielić się z Wami moimi przeżyciami, a przy okazji opowiedzieć Wam jak to się wszystko stało…

Jeśli nie chcecie nie czytajcie tego.

Niektóre godziny są przybliżone, nie piszę tez wszystkich faktów. Opieram się na moich własnych przeżyciach.

Jestem bardzo szczery…

Dwa dni

Środa 13 lipca 2011 – zwykły dzień?

Pierwsza wycieczka samochodem z Amelką. To już jej 13 dzień życia. Czas pokazać ją naszej pani doktor. Mieliśmy to odłożyć bo w gabinecie lekarskim naszego lekarza rodzinnego panuje „Sajgon” ze względu na czas urlopowy. A i pogoda w ostatnich tygodniach płatała takie figle, że dużo dzieci choruje. Nie chcieliśmy aby Amelka się zaraziła czymś od chorych dzieci.

Nie dawały nam jednak spokoju powiększone węzły chłonne Tobiaszka. Byliśmy w tej sprawie już u pani doktor jakieś trzy tygodnie temu. Okazało się, że zasadniczo jest zdrowy, ale żeby wyeliminować jakąś chorobę zleciła nam badania krwi. Baliśmy się wtedy czekając na wyniki. Ewelina, pielęgniarka naszej lekarki zadzwoniła do nas poinformować, że wszystkie parametry są w porządku. Odetchnęliśmy z ulgą, choć byliśmy pewni, że nic groźnego mu nie jest. Jednak po tych kilku tygodniach węzły się nie zmniejszyły. Paulina twierdziła, że nawet są większe. Ja urodzony optymista byłem przekonany, że jej się wydaje. Te obawy skłoniły nas do tego aby nie zwlekać z wizytą.

No i w drogę! Jedziemy do Leska. Tobiasz jest bardzo dumny, że ma siostrę. Poza tym już nie jest najmłodszy… W samochodzie było tak jak wcześniej sobie z synkiem ustaliliśmy: chłopaki z przodu – dziewczyny z tyłu! Na miejscu, u naszej Pani doktor Hliny Tomasik byliśmy koło 12.30.

Amelka okazała się zdrowa i wszystko z nią w porządku. Pani doktor jednak potwierdziła spostrzeżenie Pauliny, że węzły chłonne Tobiaszka są jeszcze bardziej powiększone. Musiało ja to zaskoczyć, bo skierowała nas na ponowne badania do laboratorium w leskim szpitalu…

13.00

Pani w laboratorium nie mogła wyjść z podziwu co za dzielny chłopiec. Wcale nie płakał! Za to pani poznała Złomka i Zygzaka najlepszych Przyjaciół Tobiaszka. Oczekiwanie na wyniki wydawało się wiecznością. Pojechaliśmy zatem na miasto, na kawę i coś słodkiego dla naszego bohatera i czapeczkę dla naszej księżniczki.

14.00

Dziewczyny zostały na mieście. A my pojechaliśmy po wyniki. Na miejscu w laboratorium okazało się, że coś się stało z jakimś sprzętem do badań. Mamy tylko OB., które jest w normie, a na resztę trzeba poczekać. Tyle, że my nie mogliśmy czekać. Nasza lekarka pracuje do 15.00 i czeka na te wyniki, żeby na powiedzieć czy wszystko w porządku.

14.15

Panie w laboratorium zgodziły się, że będę czekał, a one jeszcze popróbują. Poszliśmy z Tobiaszkiem pooglądać karetki co w jego języku znaczy iju-iju. Tobiasz wprost uwielbia iju-iju więc może je ciągle oglądać, a oczywiście najbardziej mu się podobają koguty na dachu.

14.30

Pani z laboratorium zawołała mnie i prosiła, żebym nie czekał bo to jeszcze chwilkę potrwa a one wysilą te wyniki do pani doktor. Wyjaśniłem, że to ważne i poczekam, upewniając się, że może jednak zdążę przed 15.00 dowieść te wyniki do przychodni.

Wpadłem na pomysł, żeby Paulina z Amelką poszły sobie spacerować w pobliże przychodni, by w razie czego zatrzymać jeszcze na chwilkę panią doktor, ponieważ mogę nie zdążyć przed trzecią. Zadzwoniłem do Pauliny. Ona już czekała przed przychodnią i rozmawiała już o tym z lekarzem.

14.40

Po raz pierwszy zacząłem przeczuwać coś niedobrego. W laboratorium zrobiło się nerwowo. Pani jeszcze raz mnie poprosiła, żebym nie czekał, że dzwoniły do naszej pani doktor. Kiedy nalegałem, że poczekamy z Tobiaszkiem, on jest taki grzeczny, jeździmy autkami po szpitalnej poczekalni, oglądamy ijuiju itp. Pani powiedziała, że muszą powtórzyć wyniki, bo chyba maszyna coś źle obliczyła…

14.50

Dzwoniłem do Pauliny. Znów rozmawiała z panią doktor. Ona już wiedziała o tych wynikach. Obiecała czekać na powtórkę, którą ja z Tobiaszkiem dowiozę. Paulina z rozmowy z lekarką już wywnioskowała, że badania nie są dobre.

14.55

Dostałem do ręki wyniki. Pani w laboratorium zastrzegła, że daje mi je tylko na wyraźne polecenie naszego lekarza i kazała mi natychmiast z tymi wynikami jechać do niej.

15.04

Podjechaliśmy pod przychodnię. Przed wejściem czkała na nas Paulina z Amelką razem z panią doktor. W tej samej chwili podjechał mąż naszej lekarki. Tez lekarz – pediatra z Szpitala w Lesku. Wiedzieliśmy, że sytuacja jest poważna.

Paulina czekała z dziećmi przy samochodzie, a ja poszedłem z państwem Tomasik do gabinetu lekarskiego. Nie dowiedziałem się nic dobrego. Nastąpił ogromny skok białych krwinek. Dwukrotne badanie w laboratorium potwierdziło: 147000! Norma do 12000. Dostaliśmy skierowanie do szpitala i zapewnienie o wszelkiej pomocy w stawianiu diagnozy. Musiałem to powiedzieć Paulinie. Już się domyślała co jest grane…

15.45

Wróciliśmy do domu, żeby się spakować. Płakaliśmy oboje. W podświadomości myśleliśmy, że to nic takiego, w szpitalu zrobią Tobiaszowi szczegółowe badania i nas zaraz wypiszą do domu. W tych dniach byli u nas Przyjaciele. Na szczęście! Paulina nie zostawała sama z Amelką. Czuliśmy ich wsparcie, ale wszyscy byli nieco wystraszeni naszą reakcją i płaczem. Każdy pewnie myślał, że nic złego się nie może stać.

Spakowaliśmy rzeczy na jeden bądź dwa dni. Nie mówiłem tego głośno, bo nie chciałem straszyć Pauliny, ale byłem przekonany, że w Lesku spędzimy co najmniej weekend.

16.30

Wyjazd do szpitala był bardzo trudny. Byliśmy rozdarci pomiędzy oboje dzieci. Z jednej strony nasz kochany, z takim trudem przy porodzie uratowany i oczko w głowie Tobiaszek – a z drugiej Amelka, nasza różowa córeczka, która spowodowała, że staliśmy się taką wymarzoną pełną rodziną…

Paulina nie wyszła z domu kiedy wyjeżdżaliśmy, żeby Tobiasz nie widział jak płacze. Dla niego to i tak było trudne.

17.15

Na izbie przyjęć, jak to zwykle trochę to trwało. Na oddziale jednak o wszystkim już wiedzieli. Lekarz czekał na nas i od razu, zanim jeszcze się zorganizowałem na Sali, były zlecone badania.

To co najbardziej bym chciał zapomnieć ze szpitala w Lesku to jest pierwsze pobieranie krwi i zakładanie wenflona. Kobieta, która pracuje na oddziale dziecięcym powinna pracować w rzeźni. Nie spotkałem tak rażąco niekompetentnej pielęgniarki i takiego braku profesjonalizmu w pracy z dziećmi.

19.00

Przetrwaliśmy wszystko. Tobiasz jest bardzo dzielny. Dużo się przytulamy. Ja zaczynam się łamać, ale wciąż mam nadzieje… Wtedy lekarz dyżurny informuje mnie że została wyeliminowana mononukleoza, czyli to co mogło być w tej sytuacji najlepszym z całego tego koszmaru…

Dowiedziałem się, że nad przypadek Tobiasza jest konsultowany z innymi lekarzami. Lekarz dyżurny nie chce ze mną rozmawiać. Informuje tylko mnie, że jest raczej nie dobrze i być może będzie potrzebna konsultacja onkologiczna… Teraz to się już boję.

20.30

Schodzimy z Tobiaszem do zdjęcia RTG. Kobieta w rentgenie dziwi się, że nie dają dziecku o tej porze spać. Tobiasz jest bardzo, bardzo grzeczny. Kiedy wracamy na oddział jak zwykle się razem kapiemy, myjemy ząbki, dzwonimy do mamuni… Potem zasypia w moich objęciach, a ja go całuje i ryczę…

22.00

Rozmawiam przez telefon z Pauliną. Jesteśmy pełni wiary, że to jakaś nie groźna choroba, którą na pewno wyleczymy w domu. Tej nocy nie śpię. Myślę. Modlę się. Całuję Tobiasza, myślę… modlę się… całuję Tobiasza… myślę… modlę się… całuję… Tobiasza myślę… modlę się… całuję Tobiasza…

14 lipca 2011 – wyrok

5.00

Poranek w Leskim szpitalu. Termometry, hałas, trzaskanie drzwiami ot, zwykły dzień w szpitalu. My tez tak jak zwykle, wypiliśmy mleczko i kawkę, umyliśmy ząbki… Wróciła mi nadzieja, że te badania z wczoraj nas uspokoją i wielkiej chmury będzie mały deszcz… ale to była tylko cisza przed burzą.

7.00

Wyczułem nerwowość u lekarzy i pielęgniarek. Nikt mi nic nie mówi, a ja widzę, że się coś dzieje. Spotkałem na korytarzu znajomego lekarza, szybko zniknął gdzieś po miedzy salami…

8.00

Ordynator Oddziału Dziecięcego Pani doktor Danuta Ochyra co oczywiste w tym przypadku była lekarzem prowadzącym przypadek Tobiasza w Lesku. Zrozumiałem, że wczorajsze prawie nocne badania to m.in. jej zasługa. Poprosiła mnie na badanie USG z Tobiaszkiem w inną część szpitala.

Oczywiście od razu zapytałem co podejrzewają. Odpowiedziała mi tylko, że porozmawiamy sobie spokojnie w gabinecie USG gdzie będziemy sami…

Wiedziałem, że to nie będą dobre wiadomości.

Poprosiłem, żeby mówiła prosto z mostu, szczerze i otwarcie. Tobiaszek grzecznie leżał i czekał na USG. Pani doktor zaczęła badanie i powiedziała mi prosto, ze to choroba nowotworowa. Nie wiedzą na poziomie tego szpitala co to jest mogą być różne rzeczy ale na pewno musimy jechać na onkologię i czeka nas bardzo trudne leczenie. Byłem twardy, ale Tobiasz zaczął się inaczej zachowywać. Uśmiechał się do mnie, tak jak wtedy gdy go prosimy: pokaż ząbki do zdjęcia. Uśmiecha się wtedy tak słodko i tym bardziej to jest wyjątkowe bo specjalnie do zdjęcia… Teraz robił taką minę patrząc na mnie wystraszonym wzrokiem. Zrobiło mi się ciemno przed oczami… nie wiedziałem o co zapytać. Lekarka to zrozumiała…

Wyszliśmy z gabinetu. Powiedziałem, że zaraz dojdziemy. Poszła.

Przyciskałem Tobiasza do siebie tak mocno jak bym nie chciał żeby mi go ktoś zabrał. Szedłem przez korytarz szpitala w dowolnym kierunku. Ryczałem na głos. Tobiasz był bardzo wystraszony. Nie chciałem płakać, ale nie mogłem przestać. Chyba zacząłem wyć, bo ludzie zaczęli się dziwnie oglądać na nas. Chciałem się gdzieś schować, zabrać Tobiasza, gdzieś gdzie bylibyśmy bezpieczni… jednak oprzytomniałem, jak mój syn zaczął mnie łapać za buzie i wołać tata…

Wytarłem oczy i ruszyłem w kierunku oddziału dziecięcego. Wracałem inną drogą. Na tym samym piętrze co oddział znajduje się kaplica szpitalna. Wcześniej nie szliśmy tędy. Wiedziałem co zrobić.

8.20

Posadziłem Tobiasza w ławce i klęknąłem przed Najświętszym Sakramentem. Modlę się. Ale jeszcze nigdy nie modliłem się w ten sposób. Poczułem jakbym właśnie zrobił pierwszy krok. Przestałem płakać. Wziąłem Tobiasza na ręce. Zrobił amen. Amen w modlitwie oznacza: TAK ZGADZAM SIĘ. Znów się rozpłakałem…

8.30

Wróciłem na salę. Wiedziałem co robić! Choć nie wiem jak to się stało, ze wtedy udało mi się trzeźwo myśleć jak się należy w tej sytuacji zorganizować. Wziąłem telefon nie mając jeszcze pewności gdzie najpierw zadzwonić. Myślałem tylko żeby nikt nie powiedział Paulinie, że chcę to zrobić sam.

Przyszła pani Ordynator i powiedziała, że nie przyjmą nas w Krakowie więc pojedziemy do Lublina. To była dla mnie podpowiedź od razu wiedziałem od czego zacząć. Najpierw zadzwoniłem do Tomka, mogę na niego liczyć a on jest najbliżej. Potrzebny mi był teraz szybko ktoś kto by zajął się Tobiaszem, bo musiałem się jakoś wywinąć z tego Lublina… Tomek powiedział, że będzie z Magdą jak najszybciej się da.

Całowałem Tobiasza i przytulałem. Pobiegłem do Ordynator, że nie chce jechać do Lublina, jeśli nie Kraków to Śląsk. Zaskoczyła mnie bo bez wahania powiedziała, że zrobi wszystko co może żeby to załatwić. Zaczęła dzwonić. Ja też. Zacząłem od (…). Potem zadzwoniłem do wujka Zbyszka starego bywalca śląskich klinik… Nie pamiętam gdzie jeszcze dzwoniłem. Wszyscy cos załatwiali…

Całowałem Tobiasza i przytulałem. Był bardzo wystraszony. Wiedział, że coś się dzieje złego.

9.00

Poszedłem z Tobiaszkiem na rękach do gabinetu lekarskiego. Pani Ordynator przy mnie zadzwoniła do Śląskiego Centrum Pediatrii w Zabrzu. Nigdy się pewnie tego nie dowiemy jak to się stało, ale przyjęli naszego zucha na oddział Hematologii. Podziękowałem i wróciłem na sale sprawdzić czy już jest Osa. Pani dr Ochyra przyszła za mną, że transport zostanie przygotowany na 12.00. Więc muszę się sprężyć, aby się spakować. Tobiasz musi zostać.

Myślałem o Paulinie. Zadzwoniłem do Dymka, który był u nas na wakacjach, żeby coś ściemnił i po mnie przyjechał. Powiedziałem mu prawdę. Zadzwoniła do mnie Paulina. Nie chciałem jej mówić przez telefon. Powiedziałem, że jej wszystko powiem za godzinę. Mówiłem prawdę więc uwierzyła…

Przyjechał Tomek z Magdą. Widziałem ich oczy pełne przerażenia ale i troski, która pozwala mi choć na sekundę w tym momencie pomyśleć, że damy radę. Wtedy Tomek wyjął gruby plik pieniędzy i mi po prostu dał. Zrozumiałem, że są to pieniądze które składali na wakacje, usiadłem… nie myślałem nawet o pieniądzach tylko o tym, że jesteśmy rodziną, że nie jesteśmy sami… Ale w tej chwili także uświadomiłem sobie, że zaczyna się nowe życie. Nowe, zmienione życie naszej rodziny… Tobiasz był co raz bardziej wystraszony. Miałem co raz mniej czasu go całować i przytulać.

Przyjechał Dymek. Jest co raz mniej czasu. Spakowałem nasze rzeczy.  Tomek zostaje z Tobiaszkiem, Magda jedzie z nami, żeby być przy Paulinie w tej trudnej chwili i zająć się Amelką. Na szczęście w domu jeszcze jest Marta, żona Dymka.

10.30

Wjeżdżamy na podwórko. Serce mi tłucze. Zdążyłem pożegnać Chłopaków, którzy byli u nas na motorach. Właśnie wyjeżdżali. Wbiegłem do domu. Wiedziałem, że mam godzinę na to, żeby powiedzieć o wszystkim Paulinie i jeszcze nas spakować i to nie na kilka dni…

Paulina karmiła Amelkę. Kiedy mnie zobaczyła uśmiechnęła się. Pomyślała, że wróciliśmy do domu. Spojrzała mi w oczy i natychmiast zbladła. Zobaczyła tam paniczny strach i nieopisany ból, którego nie mogłem ukryć. Zapytała gdzie jest Tobiasz. Wziąłem od niej Amelkę utuliłem i ucałowałem. Nie pamiętam nawet komu ją dałem. Zamknęliśmy się w sypialni aby porozmawiać…

(…)

Pakowaliśmy się bardzo chaotycznie. Paulina cały czas płakała. Całowała ubranka Tobiasza. Bardzo jej współczułem, że się z nim nawet nie zobaczy przed wyjazdem. Wszyscy pomagali. Pamiętam, że poprosiłem o coś Bartosza to po prostu biegał. Uwinęliśmy się bardzo szybko. Kilka razy i to w przelocie, dosłownie kilka – w tak dramatycznej sytuacji dla rodziców – przytuliliśmy się z Pauliną wybuchając przy tym płaczem. Wziąłem jeszcze raz na ręce Amelkę. Chociaż na chwilkę. Znów myślałem o Paulinie, co czuje jej serce, kiedy nie może przytulić w takiej sytuacji własnego synka…

11.30

Wyjeżdżamy z podwórka. Widzę podwójnie. Dymek, musi się śpieszyć, próbuje coś do mnie mówić. Ciekawe, nigdy nie wiadomo co w takiej sytuacji mówić. Ja nic nie pamiętam co on do mnie mówił, ani słowa… Ważne jest jedynie mieć pod ręka kogoś bliskiego – przyjaciela. Zajeżdżamy do Szpitala w Lesku zgodnie z umową przed południem.

Tobiaszek jest na sali z Tomkiem, który sobie nieźle poradził. Po kilku chwilach na korytarzu pojawiają się ratownicy z Panią Ordynator.

Wydaje mi się, że mam dużo bagaży. Ale w karetce jest wystarczająco dużo miejsca. Tobiasz siada u mnie na kolanach. Ściska mnie mocno. Jest cały spocony. Jest gorąco i straszliwie smutno…

12.20

Ruszamy w drogę do Zabrza. Ratownik siada z nami z tyłu. To był dobry pomysł. Dzięki niemu nie zwariowałem. Całą drogę mnie zagadywał, a Tobiasz uczył go który samochód to jest Złomek i kim są jego przyjaciele… Na szczęście mieliśmy pozwolenie na sygnały alarmowe. Choć w praktyce na polskich drogach na niewiele się to zdało. Podróż była bardzo męcząca. Jechaliśmy prawie 7 godz.

19.00

Pierwsze moje wrażenie na miejscu nie było dobre. Jednak szybko się przekonałem, że w szpitalu nie są ważne mury tylko ludzie. Tobiasz był spokojny. Pozwolił się zbadać. Nawet zawołał do toalety kiedy czekaliśmy na izbie przyjęć. Przez te kilka chwil oczekiwania jeździliśmy Złomkiem i Zygzakiem po lamperii, co wyraźnie nie podobało się paniom w rejestracji, ale podobało się mojemu synkowi, więc włączyliśmy do zabawy jeszcze dzwieki silnika wydawane paszczowo. Udało się. Tobiasz sięusmiechał!

19.30

Za to pierwsze wrażenie oddziału było bardzo pozytywne. Tobiasz od razu namierzył pokój zabaw. Oczywiście kontynuowaliśmy nasze wyścigi samochodami po mebelkach, ścianach i podłodze, ale tu nikogo to nie dziwiło. Rodzice raczej zaglądali co się tam dzieje, uśmiechając się przy tym. Za chwilkę poproszono nas na salę, za następną chwilkę do zabiegowego na badania, za parę minut przyszła pani doktor z informacjami, podpisałem kilka, może kilkanaście różnych papierów… Nie miałem nawet czasu popłakać.

21.00

Dopiero mogłem wykapać Tobiaszka po całym dniu wrażeń i ciężkiej podróży. Właśnie miałem go usypiać kiedy przyszła pani doktor. Działali bardzo szybko. Już były wyniki badań. Powiedziała, że jutro będzie nasz lekarz prowadzący a ona może tylko wstępnie potwierdzić diagnozę szpitala w Lesku. Białaczka.

Poczekałem jak wyjdzie.

Wziąłem Tobiaszka na ręce,

Przycisnąłem do siebie,

Zacząłem z nim chodzić po Sali od drzwi do okna,

Początkowo nawet nie płakałem,

W mojej głowie działy się takie rzeczy o których nie da się pisać…

Nawet nie pamiętam o której Tobiaszek zasnął, był bardzo zmęczony,

Nie chciałem, żeby zasypiał przestraszony.

Zadzwoniłem jeszcze do Pauliny,

…a potem już tylko płakałem do rana.

Dzień Trzeci

„…trzeciego dnia zmartwychwstał”

15 lipca 2011

To zupełnie inny szpital. Rano, było chyba koło szóstej przyszła pielęgniarka zmierzyć Tobiaszowi temperaturę. Po cichutku. Miała termometr bezdotykowy, a co ważniejsze uśmiech i dobre słowo. Przypomniała, że mamy być na czczo bo dzisiaj będzie biopsja szpiku kostnego ze znieczuleniem ogólnym.

Tobiaszek obudził się smutny. Ale nie płakał. Rozglądał się dookoła jednocześnie nie pozwalając ani na chwilkę abym mu zniknął z pola widzenia. Ja już nie płakałem. Postanowiłem się wziąć w garść. Przyszła pani doktor, która się przedstawiła, że będzie lekarzem prowadzącym. Udzieliła mi wielu informacji, była miła, ale konkretna. Jeszcze raz potwierdziła białaczkę, wyjaśniła mi jak wiele jest jej różnych odmian i form, że każdą się leczy inaczej i dlatego czekamy na biopsję. Kiedy poszła przypomniałem sobie, że muszę teraz być nie tylko ojcem ale i matką dla Tobiasza. Wziąłem go na ręce. Przytulaliśmy się mocno siedząc na łóżku, bo cały czas miał jakąś kroplówkę.

Już za parę minut przyszła pani pielęgniarka z wiadomością, że przenosimy się do pojedynczego pokoju. Ucieszyły mnie dobre warunki i łazienka, bo w ten sposób mogłem być cały czas przy Tobiaszu. Pani mnie jednak sprowadziła na ziemię, kiedy wytłumaczyła, że pierwsze dni i tygodnie będą bardzo trudne dla mnie i dla dziecka. Dlatego potrzeba intymności oraz spokoju dla pacjenta są bardzo ważne.

Biopsja odbyła się już koło 8.30. Widziałem, że zależy im na czasie. Szybsza diagnoza to szybciej rozpoczęte leczenie. Zaniosłem Tobiasza do Sali zabiegowej. Czekała pani anestezjolog. Położyłem go, ale mogłem go cały czas przytulać i całować. Płakał, ale cichutko, jakby nie chciał przeszkadzać… patrzył mi w oczy, aż odpłyną pod wpływem narkozy. Poproszono żebym wyszedł. Chodziłem nerwowo po korytarzu. Płakałem. Ktoś dzwonił, nawet nie pamiętam kto. Przechodząca korytarzem pielegniarka zobaczyła mnie i podeszła porozmawiać. Coś zapytała, opowiadałem jej o Tobiaszu. Teraz wiem, że celowo mnie zagadała, bo widziała w jakim jestem stanie. Byłem jak w amoku. Kiedy otworzono drzwi do zabiegowego usłyszałem jak ktoś zawołał: tatuś! Pielęgniarka z którą rozmawiałem zniknęła… przytulałem nieprzytomnego Tobiasza. Żeby oszczędzić bólu dziecku teraz w narkozie jeszcze, pielęgniarki założyły mojemu synkowi nowego wenflona i pobrały krew.

Pierwszy raz autentycznie się uśmiałem od trzech dni. Tobiasz budząc się z narkozy robił takie miny, śmiał się i coś majaczył, że położył mnie na łopatki. Najbardziej mnie rozśmieszył jak próbował zrobić rurkę językiem. Śmiałem się. Pomyślałem wtedy, że damy radę. Przecież to nie Tobiasz jest chory, tylko jego krew…

Tego dnia mieliśmy szereg badań. Koło godz. 14.00 postawiono ostateczną diagnozę: Ostra Białaczka Limfoblastyczna typu T-komórkwego.

Przez chwilę myślałem, że ta wiadomość mnie dobije, że zniszczy naszą rodzinę, nasze szczęście. Już wiem, że się myliłem!

Jeszcze tego samego dnia wieczorem rozpoczęło się leczenie…

To trzeci dzień od pierwszych złych wyników…

Może trudno to zrozumieć, ale poczułem się Szczęśliwy. Rozpocząłem nowy etap w swoim życiu. To co się wydarzyło łączy jeszcze ściślej nasza rodzinę. Od 16 lipca 2011 roku mam tylko dobre wiadomości. Ten dzień przeprowadził mnie od strachu i rozpaczy do wiary i nadziei. Ten dzień dał mi siłę, zmienił mnie, przewartościował moje życie. Tego dnia syn stał się nauczycielem ojca. Zrozumiałem, że nie wolno się załamywać, że nie jesteśmy sami, że TAK BARDZO SIĘ KOCHAMY!

Żyję dlatego, że przeżyłem trzeci dzień…

Lista cudów:

- niewiarygodnie szybkie rozpoznanie choroby

- ujawnienie się choroby Tobiaszka po urodzeniu Amelki

- urlop w tym terminie Tomka i Madzi

- pobyt babci Marylki u Anety

- cudowna Rodzina

- bardzo korzystny układ w mojej nowej pracy w PZU

- załatwienie przyjęcia na oddział w Zabrzu

- moje opanowanie w szpitalu w Lesku rano

- spakowanie nas w domu z Pauliną – daliśmy radę

- msza święta na Jasnej Górze w int. Tobiasza  już 14 lipca

- Siła Tobiasza do walki o życie

- jego mądrość i pokora wobec choroby

- Nasi przyjaciele…

- wiele innych, o istnieniu których jeszcze nie mam świadomości…

 

„Dziwny jest ten świat!

(…)

lecz ludzi dobrej woli jest więcej

I mocno wierzę w to

Że ten świat nie zginie nigdy

Dzięki nim! NIE!…”

/Czesław Niemen/